Ik en de kinderen
Mijn visie op de competentie.
Stagebeoordeling: links mentor, rechts kinderen.
Inbreng van de kinderen
De inbreng van kinderen vind ik erg belangrijk. Samen zijn we de klas. Wanneer een kind met een idee bij mij komt, wil ik hier voor open staan.
Het jongetje hieronder bijvoorbeeld kwam bij mij in de eerste week met een tekening waarop emoji's stonden. Ik zei dat ik het een mooie tekening vond en vroeg of ik hem op mocht hangen. Dit wilde hij graag. 'Juf, mag ik er dan een hele emoji muur van maken?' Tuurlijk mocht dat. Hij spoorde de rest van de klas aan en binnen 2 dagen hing het hele raam vol. Gezellig voor in de klas en goed voor de groepssfeer. :)
Samen positief kijken
Relatie met de kinderen
Omdat ik de relatie met de kinderen ontzettend belangrijk vind, heb ik hier een apart onderdeeltje van gemaakt. Hier onder een aantal voorbeelden over mijn relatie met de kinderen.
Samen trakteren
We kwamen er achter dat ik tegelijkertijd met een meisje uit mijn klas jarig was. ´Juf, kunnen we dan niet samen trakteren?' 'Is goed!' zei ik. 'Wat dacht je van pizza?' Dat vond ze natuurlijk een super goed idee. Wij waren allebei op een zaterdag jarig, dus zouden die maandag er na trakteren. 'Oh maar dan ben ik jarig!', zei een ander meisje. 'Mag ik dan ook mee doen?' En daar stonden we dan op 29 november. Samen aan het pizza's bakken en samen luisteren naar de klas die voor ons zong. Ik merkte dat het veel voor de kinderen betekent als je iets met ze persoonlijk wil doen. De meiden vonden het geweldig om met mij pizza's te trakteren. Een maand van te voren hadden ze de boodschappenlijst al klaar. Eigenlijk was het ideaal voor mij, zij regelden alles wel. De rest van de maanden had ik steeds een bandje met het meisje dat ook op 27 november jarig is. Hier maakten we dan bijvoorbeeld grapjes over. Natuurlijk moet je net het geluk hebben dat iemand op dezelfde dag jarig is, maar ik geloof dat je bij ieder kind wel een stukje kan vinden waardoor je een band krijgt met het kind.
Stukjes voor bij het rapport
In mijn tijd voor de klas heb ik ieder kind willen leren kennen. Voor het eerste rapport heb ik bij ieder kind een persoonlijk stukje geschreven, met hoe ik hem of haar heb leren kennen.
Sinterklaas surprise
5 december viel dit jaar op een vrijdag. Een dag dat ik niet op school was. (Ik moet eerlijk zeggen dat ik dat wel prima vond...)Een meisje uit mijn klas had eerder die week al gevraagd of ze toch een surprise voor mij mocht maken. Dat mocht natuurlijk. Die vrijdag kreeg ik een foto door gestuurd van mijn duo collega. Er lag een surprise voor mij klaar! Die maandag op school, zag ik hem. Ik bedankte het meisje voor de surprise. Haar antwoord was dat ze er wel één voor mij moest maken, anders was het voor mij toch ook zielig? Iedereen krijgt een surprise, maar de juf niet.
Ik trok voor mijzelf hier de conclusie uit dat het meisje dus een dusdanig positief beeld van mij had, dat ze de noodzaak voelde om voor mij een surprise te maken. Mijn hart smolt. Voor mij is dit een teken dat ik een open houding en relatie heb met de kinderen, omdat ze (vrijwillig) iets voor mij willen doen/maken.
Gouden weken
Aan het begin van het jaar heb ik mij verdiept in de Gouden Weken van Boaz Bijleveld. De eerste weken aan het begin van het schooljaar worden de Gouden Weken genoemd. In deze weken wordt de groep gevormd en is het volgens Bijleveld (2020) belangrijk om te investeren in de groepssfeer. Volgens hem zijn er 5 fasen: forming, stroming, norming, performing en adjourning.
In het boek worden een aantal activiteiten genoemd die je zou kunnen doen in de verschillende fases. Deze heb ik ook met de kinderen gedaan, zoals 'aap de leider na' en 'waar niet waar'. Ook heb ik samen met de kinderen het mission statement op gesteld (kon alleen natuurlijk nergens meer een foto vinden).
Muzieklessen aansluitend op belevingswereld
Les met een lied van Snelle: https://youtu.be/ElMPVpLP3-8
Kerstbakjes
Het is voor mij belangrijk en van grote waarde dat ik kinderen een duwtje in de goede richting kan geven. Ik wil ze de kansen laten zien die er zijn en alles zo positief mogelijk benaderen. Hierbij hoop ik dat ze steeds meer ook vanuit zichzelf deze kansen kunnen zien en zelfstandiger worden.
'Oh ja, we zijn niet meer thuis. Jij bent tenminste lekker streng!'
Het klinkt ongelooflijk, maar toch was dit de reactie die ik na de kerstvakantie kreeg van een kind. Hij was net een paar minuten in de klas en had alles al gedaan, behalve wat de opdracht was. Ik sprak hem hier stevig op aan en gaf hem de keuze om te gaan lezen of alvast met rekenen te beginnen op de gang (hij hield absoluut niet van rekenen). Dit jongetje zorgde wel vaker voor opschudding in de klas en ik had mijzelf aangeleerd op kort en duidelijk naar hem toe te zijn. Ik merkte dat hij hier op het beste functioneerde, omdat hij altijd de ruimte zocht voor de discussie. Wanneer deze discussie plaats vond kon hij zichzelf verliezen en erg kwaad worden. De reactie die ik van hem kreeg op het moment dat ik hem de keuze gaf was: 'Oh ja, we zijn niet meer thuis. Jij bent tenminste lekker streng!' Ik vroeg hem wat hij bedoelde. 'Thuis heb ik mama en mijn zus, maar zij zeggen er nooit iets van als ik iets doe. Alleen worden ze soms dan opeens zomaar heel boos.' Later besprak ik deze situatie met mijn mentor. Zij liet mij inzien dat hij eigenlijk indirect aangaf dat ik voorspelbaar ben als juf en hem daar mee veiligheid geef in de klas. Omdat ik dit erg hoog heb staan, vond ik dit daarom ook een mooi verkapt compliment en leerde ik inzien hoeveel waarde duidelijk en consequent zijn heeft.
Op kamp met groep 8
In pabo 3 ben ik met de kinderen van groep 8 mee gegaan op kamp. Hierbij heb ik gevlogd. Dit filmpje heb ik hier ook geplaatst omdat ik trots ben dat je hierin in goed kan zien hoe de relatie tussen mij en de kinderen is.
Juni 2021